Sinto-Vildul-klooster: historie

Uit een kroniek van omstreeks 1520 blijkt dat het Sinto-Vildul-klooster zeker al in 1410 bestond. Daarom is het niet speculatief om aan te nemen dat het reeds in de 14e eeuw is gesticht. Ook het oudste deel van het kloostercomplex wijst erop dat het zeker vóór 1400 moet zijn gebouwd.

Het is duidelijk dat dit altijd een Benedictijnerklooster is geweest, maar wanneer de eerste Benedictijnen zich in Spokanië hebben gevestigd, is onbekend. Algemeen wordt aangenomen dat de eerste katholieken in Spokanië via Ierland de oversteek naar de archipel hebben gewaagd (reeds in de 13e eeuw). Het katholicisme kreeg echter pas in de 16e en 17e eeuw een grote impuls toen Spaanse en Portugese schepen het eilandenrijk aandeden, veelal op weg naar Noord- en Zuid-Amerika.

De blootgelegde keukenvloer

Omstreeks 1850 is de keukenvloer in dit klooster belegd met cementen plavuizen in een bijzonder ruitvormig motief dat zelden in Spokanië wordt aangetroffen. De aanleg van deze vloer was onderdeel van een nogal amateuristisch 'restauratieproject' waarbij een cosmetische verbetering van het vervallen gebouwencomplex belangrijker werd geacht dan een bouwtechnische verbetering. Het gevolg was dan ook dat dit deel van het klooster in 1905 alsnog vanwege de zeer bouwvallige staat moest worden gesloopt, waarbij ook de cosmetische ingrepen verloren gingen.

Toen de met plavuizen beklede keukenvloer in 1995 werd blootgelegd stonden de archeologen voor een raadsel. Ten eerste is het bijzondere blauwe ruitmotief nog niet eerder in Spokanië aangetroffen, en verder bleken de cementen tegels exact 24,75 x 24,75 cm te meten. Waar komt deze maat vandaan? Tot 1953 kende Spokanië zijn eigen maatsysteem, waarbij tegelmaten altijd werden uitgedrukt in veelvouden van een Spokanische duim (ofwel ins, gelijk aan 3,4827 cm). Men zou verwachten dat de tegels 24,38 x 24,38 cm zouden meten (precies 7 x 7 ins, een standaardmaat voor tegels).

Een onderzoeksteam van het Historisch Instituut van de Universiteit van Zest heeft ontdekt dat deze afwijkende maten terug te voeren zijn op precies 3/4 Portugese voet (1 pé = 33 cm), dus 24,75 cm. Inderdaad zijn de tegels gelegd in een tijd dat deze maateenheid in Portugal nog gangbaar was, en verder is ook bekend dat het eiland Lomky altijd de contacten met Portugal (en Spanje) heeft onderhouden.

Wellicht dat deze tegels uit Portugal afkomstig zijn - dat verklaart de bijzondere maat, én ook het bijzondere motief. Tot op de dag van vandaag zijn cementen ongeglazuurde tegels uit Portugal een bekend product. Overigens komen dergelijke tegels ook uit Marokko, maar dan nooit in deze afwijkende maatvoering.

Het lijkt onwaarschijnlijk dat de monniken in 1850 deze tegels met opzet uit Portugal hebben laten overkomen, laat staan dat ze speciaal voor deze keukenvloer zijn vervaardigd. Aannemelijker is dat er een lading tegels als ballast in een schip in Spokanië terecht is gekomen, en dat de monniken deze partij voordelig op de kop hebben kunnen tikken.

Dat er zó veel raadsels zijn rondom een simpel keukenvloertje uit 1850, terwijl er over de rest van dit 14e-eeuwse klooster zo veel bekend is, is een belangrijke reden om deze vloer als beschermd object in stand te houden.

Hoe kom ik bij object 870?
Wanneer is het geopend?
Historische achtergrond
Andere objecten in de buurt (District Kina)

Spokanisch Archief
Welkom in Spokanië